Waterdicht fototoestel

Wie kan er me een goed waterdicht fototoestel aanraden?

Zelf had ik een Richo caplio G500 wide. Spijtig genoeg is deze gesneuveld tijdens een canyontrip. Vergeet dus nooit, zoals mij overkwam, je toestel veilig weg te stoppen bij een sprong. Op het moment dat ik me afzette voor een sprong van een meter of 5 realiseerde ik me dat m'n toestel nog rond m'n nek hing. Te laat!!! Door de slag was er water binnengedrongen.

Nu is de vraag; Ga ik het toestel binnendoen om te laten maken? Garantie is verlopen, gekocht in Frankrijk dus terug opsturen naar ginds. Is het te maken en aan welke prijs? Is het dan niet beter om een nieuw te kopen. Het had immers één groot nadeel; veel te groot. Zeker vergeleken met de nieuwe toestellen die nu op de markt zijn en die je zo in je binnenzak stopt.

Heb op het net een beetje rondgezocht en reviews gelezen van hetgeen er op de markt is. De meeste merken hebben reeds een shock en waterproof model. Uit de testen kon ik echter niet direct het meest geschikte uitpikken.

Het zal voornamelijk gebruikt worden onder de grond en in canyons. Niet de meest makkelijke lichtomstandigheden dus, en het is nu net op dit vlak dat vele toestellen ondermaats blijken te zijn. En wat voor nut heeft het om tussen de 200 en 300 € uit te geven aan een camera die dan wel tegen water en modder kan, maar waarvan de kwaliteit van de fotos aan de povere kant is.

Reviews zijn één ding, ervaringen uit de eerste hand een pak interessanter.
Daarom deze vraag dus; 'Wie kan er me een goed toestel aanraden?'

Fré 

Echo... cho.ho.o.o.

Zondag 6 februari was de plaats van afspraak opnieuw 'la resurgence temporaire de Frumont'. Een beetje krap qua mankracht (enkel JC en ikzelf), maar er was nog een kans dat Bibiche ons zou versterken na de middag.

Er dus maar met z'n tweetjes ingevlogen. Ons eerste doel was de ingangspassage te verbreden en te verstevigen. We vreesden er echter voor dat we niet genoeg materiaal mee hadden om het een beetje degelijk te doen. De volgende keer brengen we genoeg buizen en beton mee, zodat alles nog eens een wateropstoot kan weerstaan.





Jc zag het zitten om de dag te spenderen aan het naar boven halen van de emmers. De ingang is voor hem net te smal, zeker in het naar boven komen. Z'n armen zijn die dag waarschijnlijk 5 cm langer geworden. Snap nog altijd niet hoe hij erin geslaagd is emmer na emmer boven te sleuren vanop 5 a 6 meter diep en die dan op de koop toe af en toe ergens bleven achterhaken.

'JC, hoe gaat het boven? Niet te lastig?'
'Gaat wel! Begon serieuze krampen in m'n armen te krijgen. Heb mij een goeie Chimay afgetrokken, niets beter om op krachten te komen.'

Onderin de put ging het ondertussen flink in de goede richting. Geen aarde meer, enkel nog grote blokken. Het volstond om ze te cartoucheren tot een iets hanteerbaarder formaat, om ze dan met een zware mokker tot emmerpuin te herleiden.

Rond de middag kreeg ik dan uiteindelijk zicht op een mogelijk vervolg.



De eerste fotos gaven aan dat er een of andere passage vertrok, maar echt duidelijk was het nog niet.



Eens de opening vergroot was bleken we op de goede weg te zijn. Er vertrok een licht dalende gang in de massieve rots, kleine concreties aan het plafond. Smal, maar ' a la limite' nog te doen.

Me voorzichtig in de passage laten glijden, voeten eerst. Net te doen... voor een stukje dan toch. Op een meter of zes van het begin van de passage stoten mijn voeten op een blok. Die ligt daar nogal ongelukkig. Verder zouden we die dag dus niet meer geraken.

Maar de motivatie is er voor de volgende keer want.... voorbij de blok loopt het verder...  we horen water stromen.... en we hebben een formidabele echo!

 Volgende keer dus werk aan de winkel. Ingang verstevigen, zodat we veilig enkele blokken kunnen verwijderen om een makkelijkere toegang te krijgen. Op maat van iedereen. JC heeft nu zo afgezien met het puin hijsen. Het wordt hoog tijd dat ook hij een kijkje kan gaan nemen beneden.

Eens dit geklaard is zullen we de ontdekte gang over enkele meters moeten verbreden met meer 'overtuigende' middelen. Het blok dat me nu nog de weg verspert zal ons dan niet lang meer parten spelen. 

Fré.

   

La resurgence temporaire de Frumont.

Zaterdag 22 januari me eindelijk nog eens kunnen vrijmaken om JC Dsobeur en Rudi te gaan versterken bij het openmaken van de resurgence. De geboorte van Elias en verbouwingswerken hadden me nu wel lang genoeg weg gehouden van modder en rots.

Vrijdagavond nog een telefoontje van JC: 'Salut Fred,..., t' as encore des bars et connecteurs?' Mijn eerste gedachte was dan ook ; ai dat wordt weer in de losse blokken wroeten!



De eerste blik op de graafplek was inderdaad niet bemoedigend. Maar na tussen de blokken te zijn afgezakt bleek het hier nog wel te zullen meevallen. De blokken die op de foto elkaar maar amper lijken te ondersteunen worden onderin gedragen door een massieve wand. De beste optie leek ons de ingang met rust te laten om niet te riskeren alles te destabiliseren. Onderin een uurtje lastig werk om onder de vaste wand een ruimte vrij te maken die groot genoeg was om comfortabel verder te kunnen zakken. Draaien, keren, wroeten en vloeken om toch maar die blokken uit de weg te krijgen. Eens dit achter de rug konden we er serieus invliegen. Het water was onder onze voeten naar boven gestuwd. Emmer na emmer kon zonder de minste moeite gevuld worden met de hand. Het water had alles mooi losgemaakt en overal onder de blokken was er lege ruimte. Hoe meer we vorderden, hoe minder aarde en hoe meer lege ruimte. 

Na de middag kregen we nog versterking van Bibiche die onmiddellijk, naar goede gewoonte, niet meer te houden was. Hij probeerde de berg puin die intussen buiten was ontstaan nog eens te verdubbelen. Ambiance verzekerd voor de emmertrekkers. En ondertussen steeg de stem van Bibiche van tussen het puin met een bizar echoeffect.

Resultaat van de dag; Een drietal meter dieper gezakt, wat ons nu een zestal meter  geeft. De lege ruimte tussen de blokken wordt groter en zo goed als geen aarde meer.

Benieuwd wat dit 'gat in de grond' gaat opleveren. Vragen zijn er genoeg. De dag na de ontdekking van de tijdelijke resurgence bleek deze niet meer actief te zijn, terwijl alle riviertjes, pertes en resurgences in de buurt nog in crue stonden. Vermoedelijk dus een overloop die pas actief wordt wanneer het stroomafwaartse deel de massa water niet meer kan slikken. En een uitzonderlijke hoeveelheid smelt en regenwater hebben ze enkele weken geleden wel degelijk gehad in de regio.

Alors on dance!

Waar hebben die van gesnoept?

Van die champignons zeker?



Goed gezelschap, een gat in de grond en een goeie Rochefort. Ideaal om de batterijen op te laden.

Wie zegt er dat vlamingen en walen moeite hebben om overeen te komen. We zullen de Wever en Di Rupo dringend eens moeten meenemen als bakskestrekkers.

Fré.











Canyoning Ligurië & Alpes maritimes. september 2010

Ondankt het feit dat we maar met twee personen waren, toch samen met Geert enkele canyons op het programma gezet. We hadden echter rekening te houden met enkele beperkingen; slechts 1 auto, dus moesten we kiezen voor canyons waar we heen en weer konden vanop de parking. Ook de veiligheid primeerde, dus werd het thuisfront ingeschakelde als backup in geval van problemen; welke canyon er op het programma stond, vermoedelijk uur van terugkomst, telefoonnummers van de bergredding. Gelukkig hadden we dit alles niet nodig, maar men kan maar beter op zeker spelen, zeker wanneer men maar met twee is.

Op het programma stonden Argentina-Grognardo / Buggio / Barbaira / Carleva en , aangezien we toch in de buurt waren, de Maglia natuurlijk.

Geert in actie.

Het startpunt van de Barbaira-canyon. Zo'n sprong kun je toch niet
laten liggen.

Een activiteit die niet mag ontbreken
Rotsblok-bassin-wandelen





Het grote voordeel van maar met z'n tweeen te zijn en met een 4X4 te zijn maakte dat we ons niet moesten beperken tot campings in de regio (die in Ligurië trouwens zeldzaam zijn). 's avonds reden we gewoon de bergen in. Op de grens tussen Frankrijk en Italië (Ligurische grenskamroute) liggen talrijke pisten waar het nog toegelaten is om te rijden. Wat is er aangenamer dan hogerop in de bergen een plaatsje te zoeken om de tent op te zetten, een vuurtje te maken en te genieten van de zonsondergang.

De wolken stromen binnen.

Een belangrijke taak; vuurkestoken. Op 2500m is het aan de frisse
kant 's avonds.



Voor een uitgebreidere selectie van foto's; klik hier.

Fré