Opgericht in de jaren 60 als speleoklub in Aalst. Ondertussen zijn de activiteiten echter niet meer beperkt tot tochten onder de grond. Canyoning, skieën, via ferrata, bergtochten,...

maandag 2 mei 2011

La grotte du Triton.

Twee weken geleden had ik samen met Geert en Tim reeds een blik kunnen werpen op het begin van de werkzaamheden van Dsobeur en Bibiche, nabij de ingang van Trou d'Haquin. De voorbije weken volgde er bijna dagelijks een foto-verslag van de werkzaamheden. Er werd duidelijk een boel werk verzet. Dit prikkelde natuurlijk de nieuwsgierigheid, maar wierp ook enkele vragen op. Gaan ze daar niet direct in de Trompettes terechtkomen? En nu al een poort erin?

Even een stukje in het Frans, want ik kreeg zaterdag klachten ;-). JC aan het woord;' Spijtig dat we niets verstaan van dat vlaams. En de vertaalprogramma's op het internet, die leveren ook bijster weinig op.'

Samedi apres-midi, en route vers Lustin. Une tres grande merci mes amis pour l' invitation de vous rejoindre pour la premiere descente dans votre decouverte. Certainement parce que j' ai pas vous aidé a creuser a cette chantier.  C'est vraiment la grande luxe; faire rien et etre present pour la decouverte. Une bonne idee pour la future,... eh non ...une blague!!!!
De toute facon; Samedi, c' etait comme toujours; bonne ambiance avec des gens sympas. Désolé, mais maintenant je continue en  flamand. Ca me prens trop de temp et en plus c' est avec trop des fautes.

Zaterdag dus....Pas om 14u30 ter plaatse. Bibiche is nog druk bezig met hetgeen hij het liefst doet; cartoucheren. Hij maakt de toegang tot de put iets ruimer met de bedoeling om het voor iedereen doenbaar te maken. Naar beneden is geen probleem , het uitkruipen is echter nog geen sinecure.

Wanneer ik zelf een blik kan werpen op het begin van de put is de kwestie van de poort ook direct uitgeklaard. Geen enkele reden om perplex en een beetje geschokeerd te zijn. Een ingang die zo dicht bij een van de meest bezochte grotten van België ligt en waarvan de bijna verticale ingangspassage uitgeeft op een put van ongeveer 8 m diep, die kun je nu eenmaal niet laten openliggen. Wie zou het zichzelf kunnen vergeven indien er tijdens een of andere gidsing een van die gasten het gat ziet, en eventjes een kijkje wil gaan nemen. Om dan, voor hij het goed en wel beseft, op de bodem van de put te belanden.  Voorbarige conclusies, daar heeft niemand iets aan!

L
La porte choquante


Bibiche, druk in de weer met het verbreden van de toegang tot de put.

Aangezien ik geen enkele maar dan ook geen enkele bijdrage aan de enorme hoeveelheid werk had geleverd was ik dan ook terughoudend bij de vraag of ik zin had om als eerste af te dalen. Zin wel natuurlijk, wie zou dit nu niet zien zitten. Maar ik was al tevreden met het aanwezig zijn en het nemen van fotos. Na een beetje aandringen van hun kant dan toch mijn materiaal aangespeeld. De put ziet er doenbaar uit om zo af te klimmen,maar vermits er veel puin naar beneden was gevallen moet er nog een beetje gekuisd worden. En ook moet er uitgekeken worden naar het hoorapparaatje van Bibiche. Dit blijkt tijdens de werkzaamheden spoorloos verdwenen te zijn. Er wordt vlug een touw gehangen en het puin verdwijnt naar de bodem van de put. Daar is het zonder twijfel ruim genoeg. We kunnen duidelijk onderin water horen. Op de voet gevolgd door vincent kom ik terecht in een zaaltje met verschillende mogelijkheden.

Vincent komt een kijkje nemen.

De meest voor de hand liggende passage maakt duidelijk waar het geluid van het water vandaan komt. Droog blijven is een illusie.


Blijkbaar zit er nog iets in de weg.

 

Vincent waagt het erop en blijft net onder de douche steken. Fris aan de vis! Enkele stevige trappen tegen een blok op de vloer volstaan om het obstakel te elimineren. Bij z'n tweede poging geraakt hij zonder problemen aan de andere kant. Het water verdwijnt in een spleet, en zowel links als rechts is er nog een mogelijkheid, maar niet zonder werk. Nat tot op het bot kruipen we terug naar het zaaltje waar ondertussen ook Bibiche is gearriveerd. Die is slimmer en laat de douchepassage aan zich voorbijgaan!



 Alle mogelijkheden worden bekeken, we zoeken tussen het puin aan de voet van de put nog naar het apparaat van Bibiche (spijtig genoeg zonder succes!) en dan is het tijd om verslag te aan uitbrengen aan de ingang. Resultaat van de dag, een put die uitgeeft op een zaaltje met verschillende mogelijkheden, in totaal verschillende richtingen. Er is weer werk aan de winkel. Eerste job op de lijst; topo, zodanig dat we een correct idee hebben van de richting die we uitgaan. 

Een geslaagde dag, in uitstekende sfeer.
Waren aanwezig; Dsobeur, Bibiche, Vincent en Jean Benoit.

Om af te sluiten, en speciaal voor Dsobeur, liefhebber van Belgische bieren.
Le jour apres, au lieu de fair un tour dans des grottes et deguster de l' eau souterrain, on a aussi exploré des cavernes. Mais ici remplie avec de futs de geuze artisanal. Tour de geuze 2011, 9 petites brasseries ont fait portes ouvertes. La prochaine fois je prends quelques bouteilles avec pour une petite degustation. On ne les trouve presque pas dans des magazins. Et croyez moi; c' est du bonne matiere!!!



Santé.

Fré. 
 



maandag 25 april 2011

Paaszondag-heropening

In plaats van paaseieren te rapen gisteren eindelijk nog een keer onder de grond met Joel Hosselet. Door omstandigheden was dit alweer een tijdje geleden. Joel onder het mes, en zelf ook niet bijster veel tijd meer.
Maar uitstel is geen afstel.
Plaats van afspraak was de maasvallei; Een grotje op een van de steile valleiflanken. Miserie om ter plekke te komen, zeker wanneer de auto onderin de vallei staat geparkeerd.

Foto genomen vanaf de ingang.

Joel had in 2007 al eens rondgeneusd in de buurt. Op het rotsmassief waar ook ons grotje ligt had hij toen reeds verschillende gaten gevonden, waarvan verschillende met een duidelijk blazende tocht. Geen enkele echter met een aanzuigende tocht.

Enkele ingangen in de buurt, iets hogerop. Dat er geen gevonden zijn die aanzuigen wil natuurlijk niet zeggen dat ze er niet zijn. Het is immers niet makkelijk om de steile flanken af te zoeken. En het dichte struikgewas maakt het er niet simpeler op.

Joel had toendertijd reeds gegraven in de onderste en tevens ruimste ingang met vrij snel een 30 tal meter premiere. Z'n notities vermeldden een sterke tocht en zicht op vervolg. Aangezien het niet echt een plezier is om er te geraken is dit al snel op de lijst 'ooit eens te bekijken' gekomen. De voorbije winter zijn de papieren terug opgedoken en heeft hij een makkelijkere weg langs boven gezocht. En gevonden. Daarom stonden we dan ook gisteren opnieuw aan de ingang.

Ons eerste werk was het heropenen van de ingang tot het 'nieuwe' gedeelte. De aanwezige dassen hadden immers stokken in de wielen gestoken en de passage opgehoogd tot een 30 tal cm van het plafond van de mooi gevormde gang.


Sterk blazend. En koud!!
Deed me denken aan de 'frigo-verslagen' van Avalon.
Moet deze nog eens herlezen.



Enkele uren later.
Heropening.

Het vervolg is een sterk stijgende gang die uitgeeft op een iets ruimer kruispunt van verschillende passages.


De tocht komt van hogerop. En is te koud om direct van buiten te komen. Bovenin is het opgevuld met zand en blokken tot een 20 cm van het plafond. Een peulschil om dit open te maken, ware het niet dat er  een gebrek is aan stockageruimte. Daarom besluiten we eerst de lager gelegen passages te bekijken. Zo kunnen we een van de doodlopende stukken gebruiken om ons puin in te stockeren.
De tocht blijkt zich op te splitsen. Een gedeelte volgt de weg naar buiten. Een gedeelte volgt een kleine passage in de wand.



Een half uurtje volstaat om de passage uit te graven en een beetje te cartoucheren. We kunnen de tocht een meter of 10 volgen. Zicht op een vervolg, ook hier volstaat het om een beetje grond weg te nemen.

Hier verdwijnt de tocht.


En van hier komt hij.

Zal echter voor de volgende keer zijn. We zijn ondertussen reeds een uur of 9 bezig! De goesting is er nog, maar spijtig genoeg wordt een mens moe. Opruimen dus, en ons de helling opworstelen, met de nodige schuivers en gevloek. 1 stap naar boven en 3 terug!

Benieuwd wat het verhaal achter de sterke tocht is. Zowel zomer als winter sterk blazend! Volgende keer weten we hopelijk meer. We kunnen dan zowel de tocht verder volgen als de luchtstroom tegemoetgaan.
Benieuwd ook wat een temperatuursmeting zal opleveren. Het gevoel is immers net alsof je op een hete zomerdag de koelcel van de colruyt binnenstapt. Frisjes dus, een muts is hier geen overbodige luxe.

Maar we zullen nog een beetje geduld moeten uitoefenen; eerst staat er een bezoek aan de 'Souffleur de Beauregard' op het programma. En de resurgence temporaire, die ligt ook nog te wachten. Om nog maar te zwijgen van de Trou de la Tranchee, alias 'Le Germinal'.Beetje uit het oog verloren, maar spookt nu ook weer door het hoofd. Ook hier 'cagoule obligée'.

Fré
  










maandag 18 april 2011

Trou d'Haquin

Zondag 17 april stond er (en dat was alweer een tijdje geleden) een klassieker op het programma. Samen met Geert en Tim een bezoekje gebracht aan de Trou d' Haquin. Op sneltempo doorheen het klassieke gedeelte om dan een kijkje te gaan nemen in de 'nouveau reseau'. Stond reeds lang op Geerts verlanglijstje, maar nu Bibiche een shunt van de laminoirs heeft opengemaakt is het iets evidenter. Allé, iets evidenter... zeg maar gerust comfortabel. Petje af voor z'n graafwerk. Op handen en voeten in plaats van op de buik door het water. 










Fré









zondag 20 februari 2011

La resurgence temporaire- desob interclub.

Zaterdagmorgen 19 februari werden de grote midddelen ingezet aan de resurgence. Zowel qua mankracht als materiaal. Zelf was ik reeds een uurtje op voorhand ter plaatse om enkele grote blokken te cartoucheren die de vorige keer op het einde van de dag uit de wand boven ons hoofd waren gewrikt. Op het eerste zicht leken die stevig verankerd te zitten, maar toch liever op zeker spelen.

Eens deze tot puin waren herleidt verscheen er een handvol gemotiveerde speleos aan de ingang. Michel en Jean-pierre van SCAIP. Jean Benoit van La Corde en de  drijvende kracht JC desobeur (independant). Bibiche werd pas na de middag verwacht.


Iedereen had z'n auto volgestouwd met materiaal. Aan boormachines, breekhamers,... zelfs stroomgroepen geen gebrek. Het doel van de dag was de smalle gang, die 2 weken geleden was blootgelegd, te verbreden. Eerst werd de ingangsput onderin vergroot om in alle confort te kunnen verderwerken. Een compacte massa van klei en blokken werd emmer na emmer buitengetrokken door michel en mezelf. De enige twee die de ingangspassage kunnen passeren. We hebben immers besloten de ingangsversmalling voorlopig niet te verbreden. Tot we zicht hebben op het vervolg. Indien dit immers te smal blijft, heeft het ook geen nut om heel de ingang te verstevigen met beton en buizen. En zonder die verstevigingswerken moeten we er ook niet aan denken om te verbreden.

Daarna werden de meer 'overtuigende ' middelen bovengehaald. Wat echter maakte dat we telkens weer die ellendige passage naar buiten toe moesten doorworstelen.



Dat hadden we er nog voor over gehad indien de 'petards' het verhoopte resultaat gaven. De rots gaf zich echter niet zo makkelijk gewonnen. Slechts beetje bij beetje vooruitgang. Blijkbaar moeten we terug overschakelen naar de oude, vertrouwde mix. In combinatie met het systeem van Michel om onze boorgaten stevig af te sluiten om geen verlies van kracht te hebben.

Cartoucheren dan maar. Dan konden we tenminste ter plekke blijven. Maar zelfs de zwarte hiltipatroontjes bleken niet opgewassen te zijn tegen de rots. Barsten wel, breken ho maar. Daarvoor moest de breekhamer erbij gehaald worden.

Bibiche in actie.

Een tak doet dienst als standplaats voor de tweede man die
nodig is om het puin naar buiten te krijgen.

Jc zoekt ... en vindt.
Zwerfvuilactie.


Het vervolg, 2 weken geleden.


Resultaat van een dagje werk. Niet het verhoopte resultaat, maar we vorderen. 


Hier hopen we volgende sessie te geraken.
Eens de blokken en de stalagmiet op de achtergrond zijn opgeruimd moet het mogelijk zijn om te zien hoe het vervolg eruitziet.

Enkele filmpjes;


Fré

  



zondag 13 februari 2011

Waterdicht fototoestel

Wie kan er me een goed waterdicht fototoestel aanraden?

Zelf had ik een Richo caplio G500 wide. Spijtig genoeg is deze gesneuveld tijdens een canyontrip. Vergeet dus nooit, zoals mij overkwam, je toestel veilig weg te stoppen bij een sprong. Op het moment dat ik me afzette voor een sprong van een meter of 5 realiseerde ik me dat m'n toestel nog rond m'n nek hing. Te laat!!! Door de slag was er water binnengedrongen.

Nu is de vraag; Ga ik het toestel binnendoen om te laten maken? Garantie is verlopen, gekocht in Frankrijk dus terug opsturen naar ginds. Is het te maken en aan welke prijs? Is het dan niet beter om een nieuw te kopen. Het had immers één groot nadeel; veel te groot. Zeker vergeleken met de nieuwe toestellen die nu op de markt zijn en die je zo in je binnenzak stopt.

Heb op het net een beetje rondgezocht en reviews gelezen van hetgeen er op de markt is. De meeste merken hebben reeds een shock en waterproof model. Uit de testen kon ik echter niet direct het meest geschikte uitpikken.

Het zal voornamelijk gebruikt worden onder de grond en in canyons. Niet de meest makkelijke lichtomstandigheden dus, en het is nu net op dit vlak dat vele toestellen ondermaats blijken te zijn. En wat voor nut heeft het om tussen de 200 en 300 € uit te geven aan een camera die dan wel tegen water en modder kan, maar waarvan de kwaliteit van de fotos aan de povere kant is.

Reviews zijn één ding, ervaringen uit de eerste hand een pak interessanter.
Daarom deze vraag dus; 'Wie kan er me een goed toestel aanraden?'

Fré 

woensdag 9 februari 2011

Echo... cho.ho.o.o.

Zondag 6 februari was de plaats van afspraak opnieuw 'la resurgence temporaire de Frumont'. Een beetje krap qua mankracht (enkel JC en ikzelf), maar er was nog een kans dat Bibiche ons zou versterken na de middag.

Er dus maar met z'n tweetjes ingevlogen. Ons eerste doel was de ingangspassage te verbreden en te verstevigen. We vreesden er echter voor dat we niet genoeg materiaal mee hadden om het een beetje degelijk te doen. De volgende keer brengen we genoeg buizen en beton mee, zodat alles nog eens een wateropstoot kan weerstaan.



Jc zag het zitten om de dag te spenderen aan het naar boven halen van de emmers. De ingang is voor hem net te smal, zeker in het naar boven komen. Z'n armen zijn die dag waarschijnlijk 5 cm langer geworden. Snap nog altijd niet hoe hij erin geslaagd is emmer na emmer boven te sleuren vanop 5 a 6 meter diep en die dan op de koop toe af en toe ergens bleven achterhaken.

'JC, hoe gaat het boven? Niet te lastig?'
'Gaat wel! Begon serieuze krampen in m'n armen te krijgen. Heb mij een goeie Chimay afgetrokken, niets beter om op krachten te komen.'

Onderin de put ging het ondertussen flink in de goede richting. Geen aarde meer, enkel nog grote blokken. Het volstond om ze te cartoucheren tot een iets hanteerbaarder formaat, om ze dan met een zware mokker tot emmerpuin te herleiden.

Rond de middag kreeg ik dan uiteindelijk zicht op een mogelijk vervolg.



De eerste fotos gaven aan dat er een of andere passage vertrok, maar echt duidelijk was het nog niet.



Eens de opening vergroot was bleken we op de goede weg te zijn. Er vertrok een licht dalende gang in de massieve rots, kleine concreties aan het plafond. Smal, maar ' a la limite' nog te doen.


Me voorzichtig in de passage laten glijden, voeten eerst. Net te doen... voor een stukje dan toch. Op een meter of zes van het begin van de passage stoten mijn voeten op een blok. Die ligt daar nogal ongelukkig. Verder zouden we die dag dus niet meer geraken.

Maar de motivatie is er voor de volgende keer want.... voorbij de blok loopt het verder...  we horen water stromen.... en we hebben een formidabele echo!


 Volgende keer dus werk aan de winkel. Ingang verstevigen, zodat we veilig enkele blokken kunnen verwijderen om een makkelijkere toegang te krijgen. Op maat van iedereen. JC heeft nu zo afgezien met het puin hijsen. Het wordt hoog tijd dat ook hij een kijkje kan gaan nemen beneden.
Eens dit geklaard is zullen we de ontdekte gang over enkele meters moeten verbreden met meer 'overtuigende' middelen. Het blok dat me nu nog de weg verspert zal ons dan niet lang meer parten spelen. 

Fré.
   

zondag 23 januari 2011

La resurgence temporaire de Frumont.

Zaterdag 22 januari me eindelijk nog eens kunnen vrijmaken om JC Dsobeur en Rudi te gaan versterken bij het openmaken van de resurgence. De geboorte van Elias en verbouwingswerken hadden me nu wel lang genoeg weg gehouden van modder en rots.

Vrijdagavond nog een telefoontje van JC: 'Salut Fred,..., t' as encore des bars et connecteurs?' Mijn eerste gedachte was dan ook ; ai dat wordt weer in de losse blokken wroeten!


De eerste blik op de graafplek was inderdaad niet bemoedigend. Maar na tussen de blokken te zijn afgezakt bleek het hier nog wel te zullen meevallen. De blokken die op de foto elkaar maar amper lijken te ondersteunen worden onderin gedragen door een massieve wand. De beste optie leek ons de ingang met rust te laten om niet te riskeren alles te destabiliseren. Onderin een uurtje lastig werk om onder de vaste wand een ruimte vrij te maken die groot genoeg was om comfortabel verder te kunnen zakken. Draaien, keren, wroeten en vloeken om toch maar die blokken uit de weg te krijgen. Eens dit achter de rug konden we er serieus invliegen. Het water was onder onze voeten naar boven gestuwd. Emmer na emmer kon zonder de minste moeite gevuld worden met de hand. Het water had alles mooi losgemaakt en overal onder de blokken was er lege ruimte. Hoe meer we vorderden, hoe minder aarde en hoe meer lege ruimte. 

Na de middag kregen we nog versterking van Bibiche die onmiddellijk, naar goede gewoonte, niet meer te houden was. Hij probeerde de berg puin die intussen buiten was ontstaan nog eens te verdubbelen. Ambiance verzekerd voor de emmertrekkers. En ondertussen steeg de stem van Bibiche van tussen het puin met een bizar echoeffect.
Resultaat van de dag; Een drietal meter dieper gezakt, wat ons nu een zestal meter  geeft. De lege ruimte tussen de blokken wordt groter en zo goed als geen aarde meer.

Benieuwd wat dit 'gat in de grond' gaat opleveren. Vragen zijn er genoeg. De dag na de ontdekking van de tijdelijke resurgence bleek deze niet meer actief te zijn, terwijl alle riviertjes, pertes en resurgences in de buurt nog in crue stonden. Vermoedelijk dus een overloop die pas actief wordt wanneer het stroomafwaartse deel de massa water niet meer kan slikken. En een uitzonderlijke hoeveelheid smelt en regenwater hebben ze enkele weken geleden wel degelijk gehad in de regio.




Alors on dance!
Waar hebben die van gesnoept?

Van die champignons zeker?


Goed gezelschap, een gat in de grond en een goeie Rochefort. Ideaal om de batterijen op te laden.

Wie zegt er dat vlamingen en walen moeite hebben om overeen te komen. We zullen de Wever en Di Rupo dringend eens moeten meenemen als bakskestrekkers.

Fré.